İçeriğe geçmek için "Enter"a basın

Cumartesi İnsanları davası: Kardeşim kaybedilmiş ben nasıl vazgeçeyim?

Cumartesi Anneleri’nin 25 Ağustos 2018’deki 700. hafta aksiyonunda polis saldırısına uğrayan ve gözaltına alınan 46 şahsa açılan davanın birinci duruşması görüldü.

İçişleri Bakanlığı kararıyla Galatasaray Meydanı’nda bir ortaya gelmeleri engellenen Cumartesi İnsanları’nın “Kanuna ters toplantı ve yürüyüşlere silahsız katılarak ihtara karşın resen dağılmama” suçlamasıyla, Toplantı ve Şov Yürüyüşleri Kanunu’na muhalefet hatasından açılan davanın birinci duruşması, iştirakin çok olması nedeniyle İstanbul 21. Asliye Ceza Mahkemesi yerine İstanbul 33. Ağır Ceza Mahkemesi’nde yapıldı.

Sanıkların çokluğu ve iştirakin ağır olması nedeniyle duruşmaya girişte zorluklar yaşandı. HDP milletvekilleri Oya Ersoy, Züleyha Gülüm, Dilşat Kaya Musa Piroğlu, Ali Kenanoğlu ve bağımsız milletvekili Ahmet Şık duruşmaya iştirak gösterdi.

Kimlik tespitlerinin akabinde avukat ve İnsan Hakları Derneği eş lideri Öztürk Özdoğan kelam alarak, derhal beraat talebinde bulundu. Özdoğan, “Cumartesi Anneleri’in adalet arayışını TBMM’nin resmi raporları bile haklı bulmaktadır. Bu hareket kesintisiz olarak sürdürülmüş bir sivil itaatsizlik hareketidir. Cumartesi Anneleri ile Şubat 2011’de o dönemki Başbakan olan Erdoğan’la Başbakanlık ofisinde dahi görüşmüştür. Bu aksiyon 700 hafta boyunca devam eden, yarım saat ya da bir saatte bitirilen, kendi düsturu olan bir etkinliktir. Keyfi bir formda yasaklanmıştır. Bu yasağın kanuna alışılmamış olduğunu düşünüyoruz. Sanık savunmalarına geçmeden bütün konuları dikkate alarak beraat kararı verilmesi gerektiği kanaatindeyim” dedi.

‘BİZ 26 YILDIR ADALET İSTİYORUZ’

Birinci olarak Maside Ocak savunma yaptı: “Boynumda fotoğrafını gördüğünüz kişi ağabeyim Hasan Ocak. Gözaltında olduğu kabul edilmedi ancak onu görenler vardı. Müracaatlarımız sonuçsuz kaldı. Günler sonra bir fotoğrafı teşhis ederek cesedine ulaştık. Ağabeyim azaptan geçirilip boğulmuştu. Hiç kimse yargılanmadı, ‘Türk polisi azap yapmaz’ diyen savcılar oldu. Biz 26 yıldır adalet istiyoruz, Galatasaray’da biz bir aile olduk, Berfo Annenin tabutunu uğurladık. Bu annelerin tek isteği vardı: Yalnızca mezar istemek nasıl hata olabilir? Benim bunu aklım almıyor. Bunun ismi adalet olabilir mi? 19 yaşında Cumartesi Anneleri’ne katılmaya başladım. Şu an 45 yaşındayım. Bilhassa şunu vurgulamak istiyorum. OHAL ilan edildikten sonra da, darbe teşebbüsünden sonra da oradaydık. Taksim’deki patlamadan sonra gelen herkesin güvenliğini sağladık. Bize yasaklandığına dair bir bildiri ulaşmadı. Her hafta gördüğümüz güvenlik vazifelileri, hareketten evvel bize kolay gelsin bile dedi. Annemin dayak yiyişini izledim. Abimin yerde kulaklığını arayışını gördüm. Yeğenimin yerde sürüklenişini gördüm. Ne oldu da 700. haftada biz bunları yaşadık? Sizin yapmanız gereken bizi burada yargılamak değil bizim haklarımızı korumaktır.”

Ali Ocak da, “Şöyle tabir edeyim. 699. hafta boyunca hareketimizde devlet kabahat tespit edemedi. Yasak davetini duymadım. Asıl şiddet gören, hücuma uğrayan bizdik. Beraatimi talep ediyorum” dedi.

‘KARDEŞİM KAYBEDİLMİŞ, BEN NASIL VAZGEÇEYİM?’

Faruk Eren ise “Kayıp yakını ne demek olduğunu anlatmak istiyorum” diyerek başladı ve şunları söyledi: “Abimin gözaltına alınışının birçok şahidi olmasına karşın devlet ‘biz almadık’ dedi. Gözaltı mühleti bitti, ağabeyimden haber yok. O vakitten beri Hayrettin Eren kayıp. Annem, abimin elbisesini yıllarca pak tuttu, bir gün gelecek diye. En sonunda bari kemiğini verin dedik. Vakit zaman dayak yedik, gözaltına alındık. Kardeşim kaybedilmiş, ben nasıl vazgeçeyim? ‘İnsanlık onuru işkenceyi yenecek’ sloganı iddianamede var. Tekrar olsa yeniden atarım. En son şunu söyleyerek bitireyim. 40 yıllık müddet çok uzun bir mühlet. Her seçim devri abim için seçmen kağıdı geldi. Askerlik celbi geldi. Bize azap sürdü. 80’lerin ikinci yarısı, 90’ların sonunda gözaltında kayıp bir devlet siyaseti haline geldi. Kayıplarımızın akıbetini sormaya bedeli ne olursa olsun devam edeceğiz.”

“Kayıp yakını değilim. Hak savunucusuyum” diyen Cüneyt Yılmaz da “700. haftadan önce her 100. haftalarda yapıldığı üzere davette bulunduk. Hareket anında bir anons duymadım. Burda olmamızı manalı bulmuyorum. Beşiktaş’taki patlamadan sonra polislere karanfil verdik. Dipçikle vuruldu, küfür edildi bize. Bu insanların yanında olmanın cürüm olduğunu düşünmüyorum. Bizi engelleyenler kayıpların sorumlukarıdır” dedi.

KOPTAŞ: GEREĞİNCE TAKVİYE OLMUŞ DEĞİLİM

Rober Koptaş, “Mübarek diyebileceğim bu insanların çabalarına gereğince dayanak olmuş değilim” dedi. Koptaş, “700. Haftada oradaydım. Bu benim için vicdani bir sorumluluktu. Galasaray Meydanı, Cumartesi Anneleri için analarının ak sütü üzere helaldir. Birinci defa hayatımda gözaltına alındım. Yerde otururken gözaltına alındım. Gözaltı otobüsünde küfre ve hakarete maruz kaldık. Bu muamelenin kendisinin yargılanması gerektiğini düşünüyorum. Toplanmak, şov yapmak, en barışçıl biçimde bir vatandaşlık hakkı. Bunu hata haline getirenler cürüm işliyor.”

İlk yorum yapan siz olun

Bir cevap yazın